WZORZEC

17.04.2015

Tłumaczenie na podstawie wersji angielskiej i francuskiej

Wzorzec FCI nr 101

BULDOG FRANCUSKI (Bouledogue Français)

TŁUMACZENIE: aktualizacja: Renata Berlińska

POCHODZENIE: Francja

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 03.11.2014

buldog (30 kB)

UŻYTKOWOŚĆ: Pies ozdobny i do towarzystwa

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 9: Psy ozdobne i do towarzystwa.

Sekcja 1.1: Małe molosowate.

Nie podlega próbom pracy

ZARYS HISTORII RASY:

Prawdopodobnie, jak wszystkie dogowate i molosy z Epiru i Cesarstwa Rzymskiego, ten krewniak buldoga angielskiego, psów średniowiecznych Alanów i małych odmian francuskich ras dogowatych, znany dziś jako buldog francuski, jest wynikiem rozmaitych krzyżówek, przeprowadzanych przez zapalonych hodowców w robotniczych dzielnicach Paryża około roku 1880. W okresie tym właścicielami buldogów byli tragarze, rzeźnicy i wozacy paryskiego targowiska Les Halles; wkrótce jednak, dzięki swemu niezwykłemu wyglądowi i usposobieniu, rasa zjednała sobie względy arystokratów oraz artystów i stała się niezwykle popularna. Pierwszy klub buldoga francuskiego został założony w Paryżu w 1880 r. Pierwsze rejestracje miały miejsce w roku 1885, zaś wzorzec ustanowiono w roku 1898, tzn. w roku uznania rasy przez francuskie Société Centrale Canine. Pierwszego buldoga francuskiego wystawiono w roku 1887. Wzorzec, zmodyfikowany w latach 1931-1932 i 1948, został ponownie zredagowany w roku 1986 przez H.F. Reanta przy współpracy R. Triqueta (publikacja FCI w 1987 r.), następnie w roku 1994 przez Violette Guillon (publikacja FCI w 1995 r.) i ostatnio w roku 2012 przez komitet Klubu Buldoga Francuskiego

WRAŻENIE OGÓLNE:

Typowy mały molos. Pies mocny w swej małej postaci, krótki, krępy, zwarty we wszystkich proporcjach. Szata gładka, nos zadarty, uszy stojące, ogon naturalnie krótki. Pies musi sprawiać wrażenie zwierzęcia aktywnego, inteligentnego, o dobrze rozwiniętej muskulaturze, zwartej budowie i mocnym kośćcu. Żadna cecha nie może zaburzać ogólnej harmonii w budowie i ruchu psa.

WAŻNE PROPORCJE:

Długość ciała mierzona od stawu barkowego do końca zadu jest nieznacznie większa niż wysokość w kłębie. Długość kufy stanowi mniej więcej 1/6 całkowitej długości głowy.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT:

pies towarzyski, żywy, skory do zabaw, zaborczy.

GŁOWA:

Musi być mocna, szeroka i graniasta; skóra na głowie tworzy nieprzesadne, symetryczne fałdy i zmarszczki.

MÓZGOCZASZKA:

Czaszka: Szeroka, między uszami niemal płaska, czoło wypukłe. Wydatne łuki nadczołowe, przedzielone wyraźną bruzdą biegnącą między oczami. Bruzda nie może rozciągać się na czaszkę. Guz potyliczny słabo rozwinięty. Stop: Zaznaczony

TWARZOCZASZKA:

Głowę buldoga francuskiego charakteryzuje skrócenie części szczękowo-nosowej oraz nieznaczne do umiarkowanego nachylenie grzbietu nosa ku tyłowi, przez co nos jest nieco cofnięty i zadarty.

Nos: Czarny, szeroki, cofnięty; nozdrza szeroko rozwarte i symetryczne, skierowane skośnie ku tyłowi. Zarówno cofnięcie nozdrzy jak i zadarty kształt nosa muszą jednak umożliwiać normalne oddychanie przez nos.

Kufa: Bardzo krótka, szeroka, z koncentrycznymi, symetrycznymi fałdami.

Wargi: Grube, nieco luźne i czarne. Górna warga łączy się z dolną w jej środkowej części, całkowicie zakrywając zęby. Profil górnej wargi jest opadający i zaokrąglony. Język nie może być widoczny jeśli pies nie jest pobudzony.

Szczęki/Uzębienie: Szczęki szerokie i mocne. Żuchwa jest wysunięta przed górna szczękę i wygięta ku górze. Łuk dolnych siekaczy jest zaokrąglony. Szczęka nie może być skrzywiona ani skręcona. Odległość między łukiem górnych i dolnych siekaczy nie jest ściśle określona; istotne jest schodzenie się warg w taki sposób, aby całkowicie zakrywały zęby. Dolne siekacze są wysunięte przed górnymi. Siekacze i kły powinny być właściwie wykształcone. Pożądany jest komplet zębów w zgryzie.

Policzki: Dobrze rozwinięte.

Oczy: Dobrze widoczne, o żywym wyrazie, osadzone nisko, dość daleko od nosa i uszu, ciemne, dość duże, zaokrąglone. Białkówki powinny być całkowicie niewidoczne, kiedy pies patrzy na wprost. Oprawa powiek musi być czarna.

Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach. Osadzone wysoko na głowie, ale niezbyt blisko siebie, noszone prosto. Otwór słuchowy skierowany ku przodowi. Skóra uszu musi być delikatna i miękka w dotyku.

SZYJA: Krótka, mocna, lekko wygięta, bez łałoku, rozszerza się w kierunku łopatek.

TUŁÓW:

Górna linia:

Wznosi się stopniowo, ale nie przesadnie, od kłębu do lędźwi. Tego typu ukształtowanie linii grzbietu, określane jako grzbiet karpiowaty, jest typowe dla rasy.

Grzbiet: Szeroki, muskularny, mocny i stabilny.

Lędźwie: Krótkie, szerokie i wysklepione

Zad: wyraźnie opadający

Klatka piersiowa: Cylindryczna i głęboka (sięgająca nieco poniżej łokcia); określana jako beczkowata, z mocno wysklepionymi żebrami,. Przedpiersie szerokie, widziane z przodu ma kształt kwadratu.

Linia dolna i brzuch: Brzuch podciągnięty lecz nie przesadnie podkasany.

OGON: Naturalnie krótki, idealnie- wystarczająco długi, by zasłonić odbyt, nisko osadzony, raczej prosty, gruby u nasady i zwężający się stopniowo ku końcowi. Dopuszczalny jest ogon skręcony, zawinięty, załamany lub dłuższy, lecz nie sięgający poniżej stawu skokowego. Ogon, nawet w ruchu, nie przekracza linii poziomej grzbietu.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Wygląd ogólny: Widziane z boku i z przodu – ustawione pionowo i równolegle.

Łopatki: Ustawione mocno ukośnie.

Ramię: krótkie, grube, muskularne, lekko wygięte.

Łokcie: osadzone blisko ciała i ściśle przylegające.

Przedramię: krótkie, proste i muskularne.

Nadgarstki: Mocne i krótkie.

Śródręcze: Krótkie, widziane z boku ustawione nieco skośne.

Łapy: Małe, okrągłe i zwarte, tzw. kocie łapy, odstawione lekko na zewnątrz. Palce zwarte, pazury krótkie, grube i czarne.

KOŃCZYNY TYLNE:

Wygląd ogólny: Kończyny tylne mocne i muskularne, nieco dłuższe niż przednie, co powoduje uniesienie zadu. Nogi, widziane z boku i z tyłu, ustawione prosto i równolegle.

Uda: Muskularne i mocne.

Stawy skokowe:

położone dość nisko, nie nazbyt ukątowane ani przesadnie strome. Śródstopie:

mocne.

Tylne łapy:

Okrągłe, zwarte, nie skierowane do środka ani na zewnątrz.

CHÓD/RUCH:

Kończyny, widziane zarówno z przodu jak i z boku, poruszają się równolegle w stosunku do płaszczyzny pośrodkowej ciała. Ruch swobodny, mocny i płynny.

SKÓRA:

napięta.

SZATA:

WŁOS:

Gładki, przylegający, lśniący i miękki, bez podszerstka.

MAŚĆ:

jednolicie płowa lub płowa pręgowana, ewentualnie z białymi znaczeniami. Umaszczenie bez znaczeń, ewentualnie z małą ilością bieli:

Pręgowane: umaszczenie płowe z umiarkowanym poprzecznym ciemnym pręgowaniem, tworzącym „tygrysi” wzór. Mocne pręgowanie szata nie może całkowicie przesłaniać podstawowego płowego umaszczenia. Możliwe występowanie czarnej maski. Dopuszczalne niewielkie białe znaczenia.

Płowe: umaszczenie jednolite, od jasno- do ciemnopłowego, z możliwym rozjaśnieniem spodnich partii ciała. Czarna maska może występować lub nie, jednak preferowane są osobniki z maską. Możliwe jest występowanie niewielkich białych znaczeń.

Umaszczenie z umiarkowaną lub dużą ilością bieli:

Pręgowane z umiarkowaną lub dużą ilością bieli: biel rozmieszczona równomiernie na całym ciele. Tolerowane są nieliczne plamy pigmentu na skórze. Płowe z umiarkowaną lub dużą ilością bieli: biel rozmieszczona równomiernie na całym ciele. Tolerowane jest występowanie nielicznych plam pigmentu na skórze. Nos musi być zawsze czarny, niezależnie od koloru szaty, nigdy brązowy lub błękitny. Osobniki całkiem białe, z czarną oprawą oczu i czarnym nosem są dopuszczalne, ale niepożądane ze względu na ryzyko głuchoty.

WYSOKOŚĆ I MASA CIAŁA:

Wysokość w kłębie: Psy: 27-35 cm

Suki: 24-32 cm

Dopuszczalne jest odchylenie o 1 cm powyżej lub poniżej podanych wymiarów. Masa ciała:

Psy: 9-14 kg

Suki: 8-13 kg

U osobników typowych dla rasy dopuszczalna jest masa ciała większa o 500g.

WADY:

Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na zdrowie i komfort życia psa.

 Intensywna wyrażone cętkowanie u osobników pręgowanych z białym

 Intensywne cętkowanie u osobników płowo-białych

 Ciemna pręga biegnąca wzdłuż kręgosłupa u osobników płowych

 Białe skarpetki u osobników pręgowanych i płowych

 Jasne pazury

WADY POWAŻNE:

 Przesadnie wyrażony typ rasy

 Kufa zbyt długa lub przesadnie krótka

 Język widoczny przy zamkniętym pysku

 Jasne oczy

 Pozioma linia grzbietu na odcinku od kłębu do lędźwi

 Niedostateczna pigmentacja warg, nosa i powiek, których obwódki nigdy nie mogą być całkowicie pozbawione pigmentu.

 Zgryz cęgowy

WADY DYSKWALIFIKUJACE:

 Agresja lub nadmierna nieśmiałość

 Każdy pies przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości powinien zostać zdyskwalifikowany

 Brak typu: niedostateczne wykształcenie cech charakterystycznych dla rasy, przez co pies odbiega wyglądem od innych przedstawicieli rasy.

 Nozdrza całkowicie zamknięte.

 Skrzywienie lub skręcenie szczęk, powodujące, że język jest stale widoczny.

 Siekacze żuchwy położone za siekaczami szczęki.

 Stale obnażone kły przy zamkniętym pysku.

 Różnobarwne oczy (heterochromia)

 Kolor nosa inny niż czarny

 Uszy nie noszone prosto

 Brak ogona (anuria) lub ogon wrośnięty

 Szczątkowe palce na kończynach tylnych

 Przeprosty w stawach skokowych

 Szata długa, szorstka lub wełnista

 Umaszczenie inne niż podane we wzorcu, a w szczególności czarne, czarne z płowymi znaczeniami (czarne podpalane) oraz wszelkie odcienie rozjaśnionej czerni, zarówno z białymi znaczeniami jak i bez znaczeń.

 Wzrost i masa ciała wykraczające poza granice przewidziane wzorcem.

 Upośledzenie oddychania

 Głuchota.

Uwaga:

 Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

 Do hodowli mogą być użyte jedynie sprawne fizycznie i zdrowe psy, o budowie typowej dla rasy.